بسم الله الرّحمن الرّحیم
نوشتم بسم الله ..... ، یادم آمد چقد این آیه مشدّد است و چقدر شدّت می خواهد بردن نام دوستی "لطیف" .
بگذریم . . . . !! و کاش نگذرد از ما او ، که تنها اوست که تنهایمان نمی گذارد.
دستخطی یا به قول شماها پُستی از "من" که در روزهایی که از سر، گذشت "کسی" بودم :
روز آمد. روزگاری که ما هم "کسی"بودیم و شاید "خیالِ کسی بودن" ، باد انداخت به غبغبمان که باورمان شد "ما هم هستیم" .
روزگاران گذشت و روز تمام شد. تمام آن روزهایی که از باورمان گذشت "کسی بودن" و دانستیم "کسی" هم نیستیم ! و شاید این "هستن" هم وهمی است در این دنیا که همگانمان در آن سرشاریم از وهم ، وهمِ "بودن".
بزرگی گفته بود : تا بدانجا رسید دانش من / که بدانم همی که نادانم
ادعایی نیست که تا بدانجا رسیده دانشِ نداشته ما که بدانیم چنان و چونان ، ولی گذر از این پرچانگی ها ، اینقدر دانستیم که نمی دانیم و "نادانی" هدیه این جهان موهوم است که شکّمان می هد 2،2 تا می شود چقدر تا ؟؟؟
گفتم که بدانید اگر این نزدیکی ها نیستم از سرِ سرگرمی و دلگرمی و پشت گرمی ها نیست. گرمایمان فروکش کرده و دانسته ایم : وقتی در دنیای مثلاً واقعی "کسی" هم نیستی ، توفیری نمی کند که در دنیای مجازی ابراز کنی که "وجود داری"!!
جهان پر است از کاشکی ها ......
.... کاش ما هم از جرگه آن دست" کسانی" بودیم که دور زمانه نشانمان داده کسی بودند برای خودشان، برای ما، و برای کسانی که "تا بدانجا رسید دانششان ........"
سه تا جمله شعر ،تقدیم به دو تا چشم های تو ، که یگانه اند در جهانِ من
1
تو همۀ جهانی در چشمِ من
من وقوعِ چشم های تواَم در جهان
جهان
واقع می شود از چشم بر هم زدنِ ستاره ای
ستاره
چشمانِ جهان است
جهان منم
من تواَم
تو
کدامین ستاره ای در جهانی که منم؟
2
باران ، شِکوۀ ستاره هاست
ابر ، "دروغ" جهان است به چشم من.
باران ، تویی !!
من زادۀ شِکوه های جهانم
جهان، واقعیتی است آن سوی ابرها.
3
جهان دنبالۀ ستاره هاست
ستاره می چکد از وقوع چشم هایت
دامنم
تَر شده از واقعیت این جهان
خیس تَر شده از شِکوه ای که تویی
تو ، تَر شده ای از بارانی که ابرها . . .
ابر ، "دروغ" جهان است
من ،
واقعیت تَرِ چشم ها هستم .
چشمِ تو ،
وقوعِ جهان است در من
من تواَم
تو ، کدامین ستاره ای در جهانی که بی من است ؟
بين خبرهاي داغ شهر
" زمستان " اتفاق بكري بود ،
در شب نشين انار و غزل .
- دغدغه ي نيمروزِ زود هنگام
و عطسه ي آني ابر -
در جدالِ باران
و گاهي هم . . . . آفتاب اريب
عطرِ cold پيراهنت
فراموشي شادكامي هايمان شد !!
دشت ، شايد
سايه ي آسمان است
در شب
و دريا ،
اشك ابرهاست
در نيمروز تبدار .
شب ،
سايه ي توست
بر آسمان
و نيمروز،
هرم نگاهت
بر پيشاني خورشيد .
1)
بوسه هاي منجمد گونه ام
- بر تابستان دست هاي تو
كاش خورشيدي نمي تابيد !!!
2)
در لحظه اي كه آبشار
از شانه هاي صخره ،
سمت كبودي زمين مي لغزد ؛
حس مي كنم
قدم هاي تو را نخواهم رسيد،
تا اكنون ،
تا هنوز !
3)
اضطراب گس زمين
لابلاي درخشش چشمهايمان . . . .
حقيقت آسمان اين است :
ديگر فريفته ي ترانه ات نخواهم شد !
4)
گيسوي شبانه ام
سپيدتر شده است
بگذار بخار آينه
از سمت چشم هاي من فرو ريزد
بر اندوه اتاق .
5)
دلهره ي فاصله ها ،
افول نوازشي بي بديل ،
توي ثانيه هاي ناآرام .........
......... دچار همگوني اندامت شدم !!
6)
رقص درهم دو تا گيس طلايي
در انديشه ي عريان كودكي
يادش به خير !!
" شانه هاي تو" ، گاهواره ي هميشه ي من است .
7)
وقتي كه باد
لاي انگشتان شاخه ها
سُر مي خورَد
احساس مي كنم شايد ...
دستان تو با من غريبه اند !
8)
در فصلِ لُخت چشمانت
آسمان نمي بارد
از گونه هاي من
براي روز مبادا
سيبي بردار !
9)
به شعف كدامين خاطره
اين عينك خيس و
اين آستين ترك خورده
لبخند تو را ،
بر چهره ي آئينه نقش مي زنند؟!
10)
تو از كدامين "گونه" اي ؟
سيب
يا
انار ؟!
طعم خوش اکسیژن را ...
متنفرم.
گونه هایم از سیاهی سایه ی لبان تو برمی گردند.
سیاه
زمین : سیاه
دریا : سیاه
طلوعی که آمدن تو را خبر نمی دهد
چه فایده؟!
مردی کنار صبح ، خورشید را پاک می کند.
دستهایش سر گشتگی این روز را
باور نمی کنند.
خش خش استخوانهای جاده بین دندانه های جارو
- سلام!
خسته نباشی.
- از روزمرگی کس جاده ها پرم.
پاهات نيست
بيراهه مي روم .
دست هايم به هيچ مي رسند
كوير در خواب است و
سرابي حتي ....
كو ؟!
بوي عطش : سرخ
كوير : سرخ
لبانم سرخ مي شوند از شرمندگيِ اين ساعات
اين روزها
Flash back
سنگي پايَم را مي خورد
ـ غلت ـ
سنگي شبيه يك صدف تنها .
طعم خوش اكسيژن را . . .
دوستت دارم .
گونه ام از سپيديِ سايه ات مي آيد
دريا توي چشمم جا نمي گيرد
سرريز مي شوم .
پاهام نيست ،
بيراهه مي روي .
آبي
دنيا : آبي
اكسيژن : آبي
من : يونسم تو : ماهي
من : صدف تو : دريا .
من ، گام ها ، شمارش : 1 ، 2 ، 3 ، 4 ، ... ، 100
یک توپ توی دستم ، یک کوچه تا ابد
زیر لبم دعا می خوانم هزار بار :
ای کاش از صمیم دلش ، عاشقم شود
توی حیاط خانه ی تان پرت می کنم
دستم دراز می شود و در که می زند ....
فریاد می زنی که :
" به جون عزیزتون، این بار پاره می کنمش ، بچه های بد ! "
در باز مي كني و نگاهم نمي كني
من مانده روبروی تو - مانند یک جسد -
می خندی و غرور مرا چنگ می زنی
در : بسته ، روی سینه ی من : باز دست رد
شب شد ، میان کوچه یکی ایستاده ، هی ...
در می زند و خانه جوابی نمی دهد !!
( ناگفته پيداست : اين شعر نيست !!! )
تقديم مي كنم اين دلنوشته را به "سحر" و دردهاي مشتركمان
حرفهاي من همين جا تمام شد !!
حالا تو سياه مشق دردهات را توي كلافگي اين كاغذ ، رنگي بزن
مي دانم كلمه ي كامل آفتاب روشني خانه ي تو نخواهد شد
و قطره ها با هم اگر شوند هم
ابرها تا نيايند ....... باران نمي بارد !
من ، دليل بي دردي هايم را
توي با جه هاي درهمِ اين بانك پيدا مي كنم....
...... و تو ؛ فريادهايت را دفن مي كني در خلوت ترين حياط خانه پدرت
و نفس مي كشد فلس هاي مرواريدي ات
در آكواريومي كه تو را جاي مي دهد در خود
- مثل يك گهواره ، يا شايد گور _
حق كه نداري نا اُميدي را به كنار ،
حتي حق نبودنت را سلب مي كنم
به حكم قانوني كه جسد پروانه ها را كلكسيون مي كند تا ابدي شوند!
مصلوبت هم اگر كنم ،
بن بست را اگر توي چشمانت جاده اي بسازم ،
نمي گذارم سرگردان بماني " صدف كوچكم " !!
گيسوي تو ،
هميشه ي روزهايم را شبي مي كند به دلپذيري شبانه هاي مسير
شكلي مي كنمت ميان اشكالي كه مشكل آفرينش را فرياد مي زنند
بنويس !
سياه مشق حرفهايت را قاب مي كنم
روي ديوار حياط خلوتم،
توي يك صبح آفتابي
با عينكهايي كه ژستمان را تكميل مي كند
د رآغاز طلوع يك كلمه به شكل آفتاب .
من قايقي مي شوم به شكل قو
و ساحل اين رودخانه را قورت مي دهم
تا آكواريومت سرريز كند
و تو .......... غرق شوي در من
من ............ چاي بنوشم با تو
و تخت هاي اين سفره خانه زل بزند با حيرت به لبخند احمقانه ي ما
كه بُهت بهانه هامان را گره مي زنيم
به شكل مشكلاتي كه تجربه نكرده ايم !!
يك روز ، چشم كه باز كني
مي بيني : صبح طلوع كرده
و كلمه ي آفتاب كامل شده
حالا تو اي آخرين به جا مانده از جنگ هاي جهاني ،
ميان جمهوري هاي مستقل آزاديخواه !
عينكت را بردار
بوتيكِ مردمك هايت را
موجي از باران ديشب ، جلا داده است
تنها ،
سه چهار وجب ، از زمين كه فاصله بگيري
مي بيني چگونه تصوير بن بست
ميان مويرگ چشمانت ،
جاده اي مي شود
كه شكل مشكلاتت را
مي تواند تغيير بدهد در شبا نه هاي خوشِ مسير !!!
دو غزل از غلامرضا طريقي – از مجموعه هر لبت يك كبوتر سرخ است
1)
چشم ، زيتون سبز در كاسه – سينه ها سيب سرخ در سيني !
لب – ميان سفيدي صورت – چون تمشكي نهاده بر چيني !
سرخ يا سبز ، سبز يا قرمز ، ترش يا تلخ ، تلخ يا شيرين ؟
تو خودت جاي من اگر باشي ، ابتدا از كدام مي چيني ؟
با نگاهي ، تبسمي ، حرفي ، در بياور مرا از اين ترديد
اي نگاهت " محصل شيطان " ، اخمهايت " معلم ديني " !
هر لبت يك كبوتر سرخ است روي سيمي سفيد ، با اين وصف
خنده يعني صعود بالايي ، هم زمان با سقوط پاييني !
مي شوي يك پري دريايي ، از دل آب اگر كه برخيزي
مي شوي يك صدف پر از گوهر ، روي شن ها اگر كه بنشيني !
هرچه هستي بمان كه من بي تو ، هستي بي هويتي هستم
مثل " ماه " ي بدون زيبايي ، مثل سنگي بدون سنگيني
2)
گرچه تنت را هنوز ، لمس نكرده تنم
بوي تو را مي دهد ، هر نخ پيراهنم
در رگ من جاي خون ، مي دود اكنون جنون
چون كه معطر به توست ، هرچه نفس مي زنم !
هم همه ام سوختند ، هم همه را سوختم
خرمن در آتشم ، آتش در خرمنم
در خودم آتش زدم غافل از اينكه كنون
من توأم و اوفتاد خون تو بر گردنم
فاصله ي عشق و مرگ ، طي شده با پاي من
گرنپذيري تو ، نيست طاقت برگشتنم
پشت در دوستي "كيستي؟ " از من بپرس
پيش تو من كيستم ؟ تا كه بگويم " منم " ؟!
پلكان ستاره
براي من براي تو
بيا برويم !!
(رها يوسف نژاد)
(پابلو نرودا) از مجموعه صد غزل عاشقانه
دير زماني است كه خاك با تو آشناست
فشرده اي همچون نان يا چوبي ،
پيكري ، خوشه بقا ،
بار اقاقيا داري ، سبزه درخشان
مي دانم كه هستي ، نه از آن رو كه چشمانت در پروازند
بر اجسام روح مي دمد ، همچون پنجره اي گشوده ،
كه چون گِلِ تو از خاك سرشتند
و به چيان ، به كوره حيرت پختند .
آدمي به هر سو پراكنده است همچون باد ، آب و سرما
و سرگردان ، بي هيچ ارتباط با زمان ،
گويي پيش از مرگ به هزار پاره اش كرده اند .
تو با من سقوط مي كني چون سنگي بر گور
و اينچنين عشق ما كه پايانش نبود ،
با ما مي پايد در خاك .
-------------------------------------
Chillian (چيان) كوه آتشفشاني در شيلي
(احمد شاملو) از مجموعه آيدا در آينه
در به درتر از باد زيستم
در سرزميني كه گياهي در آن نمي رويد .
اي تيز خرامان !
لنگيِ پاي من
از ناهمواريِ راهِ شما بود .
(واراند) ؛ غني تر از رؤيا- از مجموعه ي پاييز در پرواز
شايد از رؤيا غني تر و
- سرشارتر
آن لحظه ئي است
كه تو خود رؤياي تابناك ديگري هستي .
(احمد شاملو) از مجموعه ي آيدا در آينه
...... عشق ما دهكده يي است كه هرگز به خواب نمي رود
نه به شبان و
نه به روز ،
و جنبش و شور حيات
يك دم در آن فرو نمي نشيند .
هنگامِ آن است كه دندان هاي تو را
در بوسه اي طولاني
چون شيري گرم
بنوشم ! .........
(مايكل كِرتو) از مجموعه خدا، مسيح، آرامش(ترانه هاي انيگما)
موجودات تغيير مي كنند
ولي چيزي عوض نمي شود
و هنوز اين تغييرات ادامه دارند
بَلال كه مُرد ، اذان گو قحط نشد !
معلمي وجود ندارد
كه قادر باشد چيزجديدي به ما بياموزد
او تنها مي تواند به كمك كند چيزهايي را كه
هميشه مي دانستيم به ياد بياوريم !!
(گراناز موسوي) ؛كارت عروسي- از مجموعه پابرهنه تا صبح
انگار تمام آسمان به اين پنجره آمده
كه سقف كوچكمان چنين پرستاره است .
فرداي سبز
آرزويي محال نيست ؛
وقتي شانه هاي اعتماد
پناهِ مرغان مهاجر است
كه از فرازِ غروب هاي دور و دراز
اينك به جست و جوي آشنايي روشن آمده اند .
از امشب تا خورشيد راهي نيست
نگاهمان كنيد !!
جاده ها تنگ و راه ها دراز
در خانه
تار عنكبوتي بسته بود
عنكبوتي خسته در آن ،
نشسته به من خيره شد
دست در دستانم گذاشت
و با هم
" آزادي " را فتح كرديم !
(رها يوسف نژاد)
هرکه در این سرا درآید نانش دهید
و از ایمانش مپرسید
چرا که این کس که در درگاه ایزد منان ، به جان ارزد ؛
پس در سرای ابوالحسن به نان ، ارزد !
با سلام و عرض ارادت به آستان حضرت "دوست" !!
توی کوچه پس کوچه های شعر و ادبیات و هنر نه از سر استعداد و توانایی که از سر علاقه گاه گداری پرسه می زدم تا پناهگاهی بیابم برای پر کردن لحظه های دلتنگی و تنهایی که ناگهان دیدم در دنیای پر رمز و راز شعر اسیر مانده ام و این چنین شد که شایعه شد :" ما هم به نوبه خود شاعریم!"
و البته ناگفته نماند اگر دستگیری دوستانی مانند آقای محمدرضا براری به عنوان یک استاد دلسوز و مهربان نبود نمی بود آنچه هست!!
.... و امروز نیز تلنگری از همان دوستان سبب شد گریزی بزنیم به دنیای هفت خط و خال از ما بهتران(وبلاگ نگاری و ادب دوستی به نحو مجازی )
پس شد آنچه شد!
هوای نوشتن که در سرت می آید
از کجا شروع می شوی؟
شاید از این چند نفس عمیق ؛
عضلاتت را رها کن به دست باد
تا آب بپاشد و تنفست را بشوید .
حالا دیگر بازدم هایت
بوی توتون سوخته
و چای تند نمی دهد !
از همین جا شروع کن !!
۲.
نه !
اخم به فرم موهایت نمی آید
کمی لبخند لطفاً !
این شد : ۳....۲....۱
واااای
چه زیبا شدی توی این آئینه .
۳.
آبی اگر توی لیوان مانده
روی ستاره ها بپاش
و پای قصه ام بنشین
گوسفندها امشب بدجوری گرسنه اند
و شاید تشنه ی چند قطره ستاره ......
۴.
صدای خروس که چرت گوسفندها را پاره کرد ،
برخیز !!
از لولای پنجره باد می آید
موهات گیس می شود در آئینه
چه زیبا می شوی وقتی نفس هات دیگر ،
بوی چای تند نمی دهد.
صبح را از قورت دادن ستاره های توی لیوانت
شروع کن !!
( حسین پناهی )
منم نبیره حوا ، مپرس از نامم
که من همیشه تاریخ " جنس بدنامم " !
به جرم وسوسه سیب سرخ بر آدم
قرین طعنه ی بدخواه بوده ایامم
شکوه می چکد از نام پرقداست من
غرور می چکد از مرغزار هر گامم
زمان پر است ز ایجاز پاکِ مریمِ من
ز نام زهره ، غزلواره می شود کامم
هنر بهانه ی باران دست های من است
زمانه ، وام ندارد ز نام گم نامم
من از سخاوت خورشیدِ مهر ، لبریزم
من از نبیره حوای سرو اندامم !!
خدای ثانیه های همیشه تکراری
بگو دوباره برایم چه نقشه ای داری ؟
چرا ؟ به جرم کدامین گناه زاده شدم ،
عجین شدم با درد عظیم هوشیاری ؟!
عذاب می شوی و منتهای خشمت را
میان بهت شبی وهمناک می باری
در ازدحام غریبانه ی سوال چرا ،
به روی سرخِ لبانت سکوت می کاری ؟
مرددیم ببخشیم یا قصاص کنیم
بعید نیست تو از هر دو دست برداری!
بریده می شومت از رگی که در گردن
اگر مرا به خدایی غریبه بسپاری
نگاهت از هیجان ایستاد و نوری سرخ
میان دوزخ چشمم کشید دیواری ،،،
تو مثل مار میان سکون زندگیَم
خزیدی از اعماق شب و گرفتاری
.... وچنبره زده ای توی گودی دستم
چقدر وسوسه در عمق بودنت داری !
قسم به هرچه عزیز است ، ای قداست تلخ
جنون محضی تو ، سالهاست بیماری!!
وقتی خالی می شوی از من
زمین خنده اش می گیرد.
حریص گونه ، دفن می کنم
هوای لذتت را
انگار ترکیب چند اشتباه می شوی با من
چکه می کنم از دنیای لبریز بودنت
بیابان ترک خورده
اتفاق پیشکش
خاطراتِ چند ساعته،
ته مانده ایست از تو و دنیای سیاهت
تمام نفرتم را در سطری باور کن !
بگو ، خدا را باور کنم یا نه ؟
درحالیکه باران نبارید ،
زمین نچرخید ،
زمان دروغ گفت ،
و هیچ چیز درست نشد.....!
*
وقتی خدا غمگین می شود و راه می رود
از جای پاهایش " پاییز " می روید
**
خروس رفت به روی بام که دونه بخوره
دانه نبود "ستاره ها" رو خورد.
***
ماه به داخل آب افتاد
آب آنرا به ساحل آورد
****
آسمان می درخشید
ولی نه برای خورشید ، ماه ، ستاره
آسمان تنها با نور تو درخشید
*****
کلاه دور افتاده ای گریه می کرد
پرنده ای از پشت بام فریاد زد
گربه ای زیر باران خیس شد
......همه برای آزادیم غصه خوردند
ولی حیف . . .
آزادی من ، قصه بود .
******
سرمایی مبهم
حسی ترسناک تر از ترس
شعری بی تو
اما از تو .
بی شک هممون می دونیم "رها" ی کوچک ما ، با ذهن ساخته و پرداخته بزرگی که داره به زودی جایگاه واقعی خودشو تو ذهن همه دوستدارانش تثبیت می کنه. و ما هم چشم انتظار شکوفایی روزافزون این بانوی بزرگ می مونیم !
آن زمان
که نفس هایت را در فنجان می ریختی
و خاطرات کودکیت را
به من می بخشیدی
گفتی . . . .
خدا را از کنج حیاط خانه تان می دیدی
و حالا . . . . .
روی سنگ های ساحل
خوب به خاطر دارم
حتی نمی دانم هایت را
و کاش هایی را که
تنها به آب می سپردی
و تلخی قهوه ای که
روی همان سنگ های ساحل
خلاصه شد ........
آنروز که کوچه بوی باران می داد گرمای نگاه تو به من جان می داد
با هرم نفس های تو ، من زنده شدم گویا نفس تو ، مزه ی نان می داد
" یا چنان بنمای که هستی یا چنان باش که می نمایی ! "
افسوس ! "بیداریم" را کابوس تو پریشان می کند
که نبودنم را حتی انتظار می کشید
و بودنم را می زیست
حالا اما
یکی هست که مثل تو نیست ...
... یکی نیست که انگار هیچ وقت قرار نیست پیدایش بشود!
غزل
چشمان من دوباره تماشا پسند شد
اما چرا حضور تو فردا پسند شد ؟
گفتم : برای حافظ چشمم غزل بخوان
افسوس ، شعرهای تو لیلا پسند شد
من قطره قطره روی دلت چکه می کنم
اما ببین که قلب تو دریا پسند شد
می خواستم که از تو بگویم ولی نشد
در این زمانه ای که معما پسند شد
انگار سالهاست کنار تو بوده ام
اما دل غریب تو تنها پسند شد
حتی غزل به درد نگاهت نمی خورد
وقتی ردیف چشم تو معنا پسند شد.